Burunduk

burunduk - wiewiórka syberyjska

Burunduki nazywane są również wiewiórkami syberyjskimi albo wiewiórkami ziemnymi. Ładne i o ciekawym trybie życia, jednak nie będą odpowiednim wyborem jeśli chodzi o małe dzieci.

Naturalne środowisko

Burunduki zamieszkują naturalnie północna część Azji od centralnej Rosji przez Chiny, Koreę aż do Japonii. Oprócz tego również centralną i wschodnią Europę oraz Amerykę Północną.

Wygląd

Maja one około 30 cm wliczając puszysty ogon. Łagodne gryzonie, które przypominają naszą krajową wiewiórkę, jednak natura dała jej inne futro, ponieważ czarne i białe pasy na grzbiecie znajdujące się na brązoworudym futerku. Ciekawostką będzie również to, że mają torby policzkowe podobnie jak chomiki, w których przenoszą pożywienie. Tym właśnie przypominają chomiki, ale jest wiele elementów, które różnią te zwierzaki, nie są one bowiem bliskie sobie, jeśli chodzi o ułożenie w królestwie zwierząt.

Długość życia to około pięć lat.

Zachowanie i wymagania

Burunduki prowadzą dzienny tryb życia, są w stanie wspinać się na drzewa, jednak większość czasu spędzają na ziemi a za swoje mieszkanie obierają wykopane samodzielnie nory. Wydają dźwięki podobne do cierkania ptaków, którymi ostrzegają się przed niebezpieczeństwem. Wiewiórki syberyjskie po oswojeniu są zwierzakami przyjacielskimi, jednak nie przepadają za przytulaniem. Dużo trudniej je oswoić niż zwykłego chomika. Dlatego właśnie nie są one polecane dla dzieci.

Dla burunduków najlepiej przeznaczyć duża klatkę taka jaka będziemy kupować dla szynszyli. Rzecz jasna im większa będzie tym lepiej. Wyposażeniem będzie domek do spania, miseczka na jedzenie, poidło, półki i konary drzew, dno klatki wykładamy ściółką dla gryzoni oraz królików. W ten sposób stworzy się warunki, które będą w jakieś mierze odpowiadać tym warunkom w jakich naturalnie ten gatunek się znajduje, dlatego będą mu odpowiadać.

Żywienie burunduków

Takie zwierzaki są wszystkożerne. W naturze poza owocami czy nasionami zjadają także owady, a nawet niewielkie kręgowce jak jaszczurki. W domu podajemy dobrej jakości pokarm dla gryzoni, słonecznik, zioła, zieleninę, orzechy, warzywa czy owoce. Dietę można uzupełnić dodatkiem białego sera, gotowanym mięsem czy larwami mącznika. W klatce umieszcza się kostkę wapienną.

Cechy burunduka - wiewiórka syberyjska

Rozmnażanie burunduków

W naturze okres gotowy przypada na wiosnę oraz lato. Trwanie ciąży to od 4 do 5 tygodni. Po tym czasie samica rodzi od 4 do 8 młodych. Będzie można je oddzielić dopiero po około3 tygodniach. Okres gotowy nieco inaczej może być ukształtowany, gdy zwierzaki żyją w niewoli. Zasadniczo jednak powinno nam zależeć na tworzeniu takich warunków, które będą najbardziej bliskie naturze.

Miejsce burunduków w świecie zwierząt

To zwierzę, które jest bliżej spokrewnione z susłami niż z naszymi wiewiórkami. Dokładnie jednak jego usytuowanie wygląda następująco:

Królestwo: zwierzęta

Typ: strunowce

Podtyp: kręgowce

Gromada: ssaki

Podgromada: ssaki żyworodne

Szczep: łożyskowce

Rząd: gryzonie

Rodzina: wiewiórkowate

Rodzaj: Tamias

Gatunek: Tamias sibiricus (burunduk)